پیام تسلیت

بسم الله الرحمن الرحیم
«يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ» (صف/ ۸)

داغی که امروز بر دل صهـبا نشست، قابل وصف نیست و خودمان هم نمی‌دانیم چرا و چطور این کالبد و این قلب‌ها دوام آورد و تکه‌تکه نشد.

صهـبا که می‌گوییم، نه‌فقط چندده نفری که توفیق خدمت در این تشکیلات را دارند، صهـبا یعنی تمام آن چندین‌هزار نفری که توحید و نبوّتشان را از طرح کلی آموختند، امامان را یک انسان ۲۵۰ساله شناختند، با عهد مشترک هم‌عهد رهبری شدند، و با دغدغه‌های فرهنگی راه مجاهدت و تلاش خود را پیدا کردند و… حالا، بهت‌زده به این کتاب‌ها می‌نگرند.

اهل صهـبا هم پدر از دست دادند، هم استاد، هم الگو؛ و می‌توان صفحه‌ها نوشت از آن جام مصفّا که جرعه‌جرعه صهـبا را به کام ما می‌نشاند. می‌توان، و باید نوشت، و می‌نویسیم و می‌نویسند ان‌شاءالله.

فدای محبتت آقای ما؛
تو این‌گونه رفتنی را انتخاب کردی،
هم برای رسیدن به آرزوی شهادت و هم برای مراعات دل فرزندانت.
ایستاده شهیدشدن در دل معرکه و میانۀ نبرد، نمی‌گذارد آتش داغ زبانه بکشد و دل را بسوزاند.
بوی خون و باروت، غم را به خشم، و ماتم را به حماسه تبدیل می‌کند.

آری، خوب می‌دانیم که شما الان از ما چه انتظاری دارید. می‌دانیم که باید مراقب اسلام و انقلاب و ایران باشیم و دشمن را مأیوس کنیم.

بوی ناامیدیِ این پلید بلند شده و با دعای خودتان به‌زودی رسوای تاریخ خواهد شد.
او گمان می‌کرد می‌تواند جلوی نور خورشید را با دست بگیرد، اما دستش سوخت. شیشۀ عطری که رایحه‌اش هوش از سر ما برده بود و شده بودیم صهـبائیان سرمست، حالا به دستِ پستِ دشمن شکسته و به ارادۀ الهی عطرش پخش می‌‌شود و همۀ جهان را می‌گیرد.

آن‌که از ابتدا، مبارزه را در بعثت دوبارۀ جان‌ها و تنویر فکرها و تعمیق ایمان‌ها و تبیین می‌دید، ارثیۀ گرانبهایی از خود به جا گذاشته که تا قرن‌ها می‌تواند آن خط مبارزه را پیش ببرد و چون کارخانه‌ای پویا، انسان مؤمن و مقاوم تولید کند.

مولایِ شهید!
ما با خون عظیم تو بیعت می‌کنیم که تا آخرین نفس، پای ترویج این فکر و اندیشۀ مقدسِ برگرفته از قرآن، و حفظ شجرۀ طیبه‌ای که از این اندیشه رویید، یعنی نظام مقدس اسلامی بایستیم و ان‌شاءالله پس از قطع دستان پلید و ناپاک این فرعون‌های کودک‌کش و کودک‌آزار، نور هدایتگر آن اندیشۀ انسان‌ساز را به اقصی‌نقاط عالم برسانیم؛ تا همه زمینه‌ساز آن واقعۀ عظیم و حتمی شوند؛ که «إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَ نَراهُ قَرِيباً».

إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ

صهـبا _ ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، ۱۱ رمضان ۱۴۴۷