دهۀ کرامت

در این حرم یا داخل رواق یا صحن مطهّر عبادت خدا را هم انجام دهید و با خدا در این مکان هم حرف بزنید. ثواب این کار بیش از مکان‌های دیگر است. ثواب که می‌گویم، منظورم همان فیضی است که بر اثر ارتباط با ذات مقدس پروردگار به انسان می‌رسد.

ما مثل یک ظرف خالی هستیم. این ظرف خالی باید پُر شود. با چه چیزی آن را پُر می کنیم؟ فیض الهی همان قطره‌قطرۀ معنویت و روحانیت و نورانیت است که باید تدریجاً در این ظرف ریخته شود، به‌شرطی که یک‌باره آن را خالی نکنیم! گناه که بکنیم، همۀ این لطف‌های الهی خالی می‌شود. باید این ظرف وجود را با این تفضّلات الهی پُر کرد.

بنابراین در داخل حرم، نماز قضا، واجب، مستحبی و نماز برای پدر و مادر بخوانید، ذکر و لااله‌اّلالله و تسبیحات اربعه بگویید. در داخل حرم هم که نشسته‌اید، باز ذکر بگویید. البته به شرطی که دل وصل باشد. اگر دل وصل نباشد، فایده‌ای ندارد. اگر دل متصل بود، کمترین عمل نیز فایده می‌رساند.

بیانات رهبر شهید انقلاب در تاریخ ۱۳۸۲/۱/۶
کتاب محضـر رئـوف