ما را از اینجا دنبال کنید
مسئلۀ نوزدهم دی، صرفاً یک حادثۀ تاریخیِ گذرا نیست.
اهمیت این حادثه از آنجاست که بخشی از ملت ایران که مردم عزیز قم بودند، حادثهای را پیش از وقوع آن حس کردند. ۸۷/۱۰/۱۹
آن روزی که خبر حادثۀ ۱۹ دی، با دو، سه روز تأخیر به ما رسید، من در آن روز در بلوچستان بودم، در ایرانشهر بودم. رسانهها که نمیگفتند، مسافرت هم که به آن مناطق مثل شهرهای دیگر نبود و کم بود. وقتی شنیدیم که قم این حادثه را داشته، ناگهان یک تحول درمقابل چشمم آشکار شد؛ این را نداشتیم در نهضت پانزدهسالهمان.
همهچیز بود، از زندان و تبعید و شکنجه و مبارزات سیاسی و مبارزات پنهانی و جمعشدن برای سخنرانی و گفتن حرفهای مهم یا شنیدن حرفهای مهم، بعد هم تحملکردن تهاجم دستگاه؛ اینها را داشتیم. آنچه نداشتیم این چیز جدیدی بود که پیش آمده بود و آن حضور قطعی و ملموس آحاد مردم در خیابانها و تعرض صریح قشرهای گوناگون بر دستگاه حاکم بود.
بیانات در دیدار مردم قم در تاریخ ۶۵/۱۰/۱۸
کتاب عبدصالحِ خدا
