در اهمیت «استغفار» و «توبه» بسیار شنیده و خواندهایم. از ذکر مستحب «استغفرالله ربی و اتوبه الیه» در نمازهای یومیه، تا ذکرهای مشابهی که برای اعمال عبادی ذکرشده، تا احادیث ائمه و آیات قرآن که به این دو موضوع پرداخته و اهمیت فوقالعادۀ آن را بیان کردهاند. بیانات مقام معظّم رهبری در کتاب «استغفار و توبه» نشاندهندۀ چراییِ این اهمیت در اسلام است. در بخشی از کتاب، دربارۀ اهمیت استغفار و توبه، به استغفار اولیای الهی پرداختهشده؛ به اینکه «هرکسی در هر حدی از کمال، حتی امیرالمؤمنین، احتیاج دارند به استغفار» یا «همۀ انسانها حتی در حد پیغمبر هم باید استغفار کنند». توضیحات حضرت آقا دربارۀ سوزوگداز ائمۀ معصومین در ادعیه، بسیار خواندنی و معرفتآموز و تازه است.مبحث دیگری که در کتاب به آن پرداختهشده؛ بُعد اجتماعی مسئلۀ «استغفار» و «توبه» است. اینکه بهجز استغفار شخصی، یک استغفار عمومی هم داریم؛ استغفاری که موجبات اقتدار ملی میشود، استغفاری که باعث میشود از خدمت به مردم در جامعه غفلت نشود، باعث میشود کارهای کشور بهخوبی بهپیش برود و اختلافات قومی و مذهبی و سیاسی و فکری در جامعه ایجاد نشود و.. مطالعۀ کتاب ـ ازاینجهت ـ آدم را حساس میکند نسبت به مسائل اخلاقی جامعه.
